Rokavlon.com No2

Αθλητικό & Χρηματιστηριακό καφενείο - www.xbet.actionboard.net - www.xbet.forumotion.com
 
ΦόρουμΦόρουμ  PortalPortal  Σύνδεση  ΕγγραφήΕγγραφή  Όροι Εγγραφής Όροι Εγγραφής  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  Βουλή TV LiveΒουλή TV Live  xbet-YouTubexbet-YouTube  ΚαιρόςΚαιρός  Στοίχημα Στοίχημα  calculatorcalculator  

Μοιραστείτε | 
 

 Η κριτική του αριστερού συντηρητισμού

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
xbet

avatar

Registration date : 13/01/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Η κριτική του αριστερού συντηρητισμού    Τρι 13 Μαρ 2012 - 14:00

Η κριτική του αριστερού συντηρητισμού
γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης, αρχισυντάκτης του πολιτικού λόγου
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός επιστήμονας


Η στασιμότητα
Η αριστερά και η κεντροαριστερά με την ευρεία έννοια σήμερα επιχειρεί να αυτοπροβληθεί σε διεθνές επίπεδο, εν μέσω κρίσης ως εφικτή εναλλακτική λύση στο κυρίαρχο ρεύμα του νεοφιλελευθερισμού.
Στην προσπάθεια της αυτή εντούτοις, εκτίθεται στην κριτική ότι η πολιτική της είναι στάσιμη και ταυτόσημη με την υπεράσπιση του status quo.
Συγχρονισμένη δηλαδή με μια λογική που αποτρέπει την κοινωνική μεταβολή.
Η συντηρητική αυτή απεικόνιση βρίσκεται σε αντίθεση με τις φιλοσοφικές καταβολές της αριστεράς που την εντάσσουν στο πνευματικό ρεύμα του πρώτου μισού του 20 ου αιώνα το οποίο αντιμετώπισε σε μεγάλο βαθμό το θέμα της κοινωνικής μεταβολής υπό το πρίσμα της εξέλιξης, της πίστης δηλαδή στην βαθμιαία ανάπτυξη των κοινωνιών.
Η πίστη αυτή στην αδιατάρακτη θετική κατεύθυνση των κοινωνιών ελκύει την καταγωγή της από την φιλοσοφία της ιστορίας του διαφωτισμού -ιδιαίτερα του Χεγκελ και του Μαρξ- και στην επιρροή που άσκησε η εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου στην κοινωνιολογία μέσω του Σπένσερ.
Όμως, εάν η υπόθεση εργασίας είναι βάσιμη περί στασιμότητας της αριστεράς, τότε ως ιδεολογικό ρεύμα δεν έχει πλέον άποψη για την πρόοδο των κοινωνιών προς το καλύτερο. Άρα δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Εξ ου κάποιοι στοχαστές θεωρούν ότι έφτασε ο καιρός να διατυπωθεί το αίτημα για μια «νέα Αριστερά» με συγχρονισμένη προς τους καιρούς αφήγηση.
Είναι προφανές από την ιστορία της ευρωπαϊκής αριστεράς με την ευρύτερη έννοια, ότι η πολιτική φιλοσοφία της συνδέεται αναπόσπαστα με την ιδέα της προόδου.
Η ιδέα της κοινωνικής αλλαγής προς το καλύτερο είναι εντελώς συστατική για τα διάφορα στάδια και τις πολυποίκιλες εκφάνσεις αριστερής θεωρίας και πράξης, τόσο στις πιο λαμπρές όσο και στις πιο σκοτεινές περιόδους.
Στο πλαίσιο αυτό, εμφανίζεται σε πλήρη έκταση η αβεβαιότητα και η κρίση στην οποία βρίσκεται σήμερα η λεγόμενη κοινωνική αριστερά.
Φαίνεται να ζούμε σε έναν αναποδογυρισμένο κόσμο, διότι ειδικά και επίμονα τα διάφορα αριστερά περιβάλλοντα προβάλλουν και κινητοποιούν μια βαθιά δυσπιστία ενάντια στην κοινωνική αλλαγή.
Από αυτή την άποψη, έννοιες όπως “μεταρρύθμιση” ή “εκσυγχρονισμός” λαμβάνουν το αρνητικό πρόσημο, αφού ερμηνεύονται ως δυσοίωνη δυναμική της κοινωνίας κατά της οποίας πρέπει να προβληθεί ενεργή αντίσταση.
Αριστερή πολιτική σήμερα συχνά σημαίνει υπεράσπιση των κεκτημένων του παρελθόντος. Του status quo δηλαδή.
Αφού δεν μπορούμε να γυρίσουμε το τιμόνι της ιστορίας πίσω σε μια χρυσή εποχή του παρελθόντος θα πρέπει, τουλάχιστον να διατηρήσουμε την υπάρχουσα κατάσταση ως έχει. Εκφράζει η αριστερά το νέο συντηρητισμό;

Απουσιάζει η “φιλοσοφία” και η “αφήγηση”
Αυτή η αλλαγή παραδείγματος όσον αφορά την στάση της αριστεράς μπορεί να είναι λάθος, έχει όμως προφανείς και όχι αβάσιμους λόγους.
Οι καταστροφές του 20ού αιώνα επέβαλαν ένα σκληρό πλήγμα στο αισιόδοξο πρόταγμα προόδου που πρέσβευε η αριστερά στο σύνολο της.
Όποτε και όταν η αριστερά επέμεινε αδιάσπαστα στην πραγματοποίηση της ιστορικής αποστολής της και εν γένει στην επιβολή της ιστορίας, εμφανίστηκαν αγκαθωτά συρματοπλέγματα και Γκούλαγκ.
Επιπλέον, προστίθενται οι αρνητικές μεταρρυθμιστικές εμπειρίες του τρίτου δρόμου , του νέου κέντρου και του εκσυγχρονισμού από τις οποίες μέχρι σήμερα δεν μπορεί να συνέλθει η δημοκρατική αριστερά στην Ευρώπη.
Οι συγκεκριμένες εμπειρίες μεταρρύθμισης, περιείχαν μεν σε επίπεδο διακήρυξης πάρα πολλά θετικά διαβήματα για την οικονομική και κοινωνική πολιτική.
Στην ουσία όμως επρόκειτο για μια κούφια ρητορική εκσυγχρονισμού και δικαίως συνάντησε αντιστάσεις και έλλειψη κατανόησης.
Στα πλαίσια ενός υπερπραγματισμού ή ενός γενικού υπερρεαλισμού, έλειπε συχνά ο σαφής και κατανοητός στόχος.
Έλειπε η πολιτική “φιλοσοφία” και η συνοδευτική «αφήγηση».
Είναι η τραγωδία εκείνων των χρόνων ότι η σοσιαλδημοκρατία και η αριστερά δεν βρήκαν το νήμα προς μια σύγχρονη κοινωνική “φιλοσοφία” δικαιοσύνης, προόδου και αλληλεγγύης.
Σε βάθος χρόνου λοιπόν επόμενο ήταν ή δημοκρατική αριστερά στην Ευρώπη να χάσει την γοητεία που κάποτε ασκούσε, αφού οι άνθρωποι σε μακροπρόθεσμη βάση ,συγκινούνται και κινούνται πολιτικά μόνο εάν οι στόχοι είναι σαφής και κατανοητοί.
Ο πραγματισμός είναι μια αρετή μόνο αν είναι μετρήσιμος πάνω σε συγκεκριμένες αρχές δικαιοσύνης και στόχους πολιτικής.
Πολιτική απαιτεί ρεαλισμό αλλά και ουσία.

Μια νέα αισιοδοξία για την αλλαγή
Μπορεί να είναι κατανοητοί οι λόγοι για τους οποίους εμφανίστηκε ο αριστερός συντηρητισμός του παρόντος.
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει από την άσκηση οξείας κριτικής πάνω σε ένα φαινόμενο που όφειλε να μην χαρακτηρίζει την αριστερά.
Η κοινωνία μας χρειάζεται μια νέα ιδέα της προόδου, διότι η αλλαγή προς το καλύτερο σε πολλούς τομείς, όχι μόνο επιθυμητή είναι αλλά και εφικτή.
Μια αριστερά που δεν διατυπώνει αυτή την ιδέα της προόδου, εκτρέπεται από το κύριο καθήκον της και επιπλέον χάνει τις καρδιές και το μυαλό της κοινωνικής βάσης της.
Τις θετικές επιπτώσεις που μπορεί να αποφέρει η αισιοδοξία της αλλαγής, το έδειξε εντυπωσιακά ο Μπαράκ Ομπάμα.
Η κυβέρνηση του αποτελεί σχεδόν το μοναδικό δυναμικό παράδειγμα σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής στον πλανήτη σήμερα. Όμως με τεράστια εμπόδια και αναστολές.
Ως εκ τούτου, έφτασε πλέον το πλήρωμα του χρόνου να αρθρωθεί η απαίτηση και το περίγραμμα μιας νέας συγχρονισμένης ευρείας «αριστεράς».
Ένα διάβημα που πρέπει να γίνει σε μια παραγωγική συζήτηση και σε αντιπαράθεση με τον επικρατούντα συντηρητισμό.
Το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι μια δυναμική διαδικασία, που θα άρει από τους πολίτες τους δικαιολογημένους φόβους και τις ανησυχίες και θα τους δώσει μια νέα αισιοδοξία της αλλαγής προς το καλύτερο.
Η προσέγγιση αυτή, ωστόσο, έχει μόνο τότε πιθανότητες επιτυχίας αν την ίδια στιγμή τεθεί μια σε βάθος συζήτηση εννοιών όπως «πρόοδος», «κοινωνική δικαιοσύνη», «εκσυγχρονισμός» και «σοσιαλισμός».
Η ευρύτερη αριστερά οφείλει να διδαχτεί από τα λάθη της δίνοντάς τους σχήμα και κατεύθυνση.
Μια νοσταλγική επιστροφή στην έννοια της αδιάκοπης, γραμμικής προόδου θα αποτελούσε ένα κανονιστικό και στρατηγικό λάθος και είναι καταδικασμένη να αποτύχει.
Αυτή η κίνηση αναζήτησης είναι επείγουσα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί επανεμφανίζεται λόγω της κρίσης στην σοσιαλδημοκρατία, στους πράσινους και στην δημοκρατική αριστερά της Ευρώπης, ως αντίδραση στην κρίση και στην αντίστοιχη αριστερή μετατόπιση του εκλογικού σώματος, ένας νέος νεοφιλελεύθερος πραγματισμός, που χρησιμοποιεί έννοιες όπως «πρόοδος» ή «προοδευτική πολιτική», «εξευρωπαϊσμός» μόνο ως κενές ιδεολογικές συνιστώσες.
Έτσι, η “πρόοδος” καταντά και πάλι απλά ένα ρητορικό εργαλείο, το οποίο επενδύει διακοσμητικά οποιεσδήποτε ανησυχίες σχετικά με την οικονομική πολιτική για να τους προσδώσει ελκυστικότητα.
Η πρόσκληση για παράδειγμα για μια συνένωση των «προοδευτικών δυνάμεων» σήμερα πέρα από τις κομματικές γραμμές, παραμένει κενό γράμμα, εφ ‘όσον δεν είναι σαφές με ποιούς στόχους και με ποιες αρχές θα μετρηθεί η πρόοδος που θέλουν να επιδιώξουν.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν στην παραδοσιακή αριστερά τάσεις, που επιδιώκουν να συμπληρώσουν τον αριστερό συντηρητισμό και πάλι με την αριστερή ιδέα της προόδου, χωρίς όμως να προσφέρεται ένα σαφές περίγραμμα και ένας καθαρός προσανατολισμός.
Αντιθέτως η παραδοσιακή τάση αυτή προσποιείται και ενεργεί σαν μην υπάρχουν προβλήματα και ερωτήματα ανοικτά που πρέπει κάποτε να αντιμετωπιστούν.
Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι ένα μέρος των αριστερών δυνάμεων στην Ευρώπη ακολουθεί στρατηγικές μιας αφηρημένης υπόσχεσης της προόδου, χωρίς χάραξη του δρόμου και χωρίς προσδιορισμό ορίων. Λείπει το σχέδιο υλοποίησης, η αναφορά στους επιμέρους και στους στρατηγικούς συμβιβασμούς, και η επιλογή συμμαχιών.
Όσο λίγο όμως αξίζει ένας τυφλός πραγματισμός για μια αριστερή-προοδευτική πολιτική, τόσο λιγότερο αξίζουν τα μεγαλεπίβολα λόγια, οι φραστικές υπερβολές, χωρίς ακριβή προσανατολισμό και χωρίς κατευθύνσεις δράσεις.
Για να επικαιροποιηθεί η αριστερή έννοια της προόδου, υπάρχουν προκαταρκτικές επεξεργασίες.
Ο Jόrgen Habermas έχει διατυπώσει για τις έλλογες προϋποθέσεις ανάπτυξης της νεωτερικότητας θεμελιώδης προτάσεις.
Ο Ulrich Beck, έχει διατυπώσει την έννοια της «αντανακλαστικής νεωτερικότητας», μια φράση κλειδί, η οποία υπαινίσσεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει ένα στατικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, αλλά πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα που εξετάζει τους κινδύνους και επιτρέπει διορθώσεις.
Ένα πρόγραμμα που μαθαίνει και εξελίσσεται με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες της κοινωνίας και όχι μόνο των ελίτ της.
Κατ ‘αναλογία, θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για «αντανακλαστική πρόοδο», με υποκείμενα πρόθυμα να μάθουν και να συλλέξουν εμπειρίες ανοιχτές, ώστε οι τρόποι και οι μέθοδοι υλοποίησης να ευθυγραμμίζονται ξανά και ξανά με τους στόχους. Τέλος, αξίζει τον κόπο να εξετάσει η αριστερά το λεγόμενο Τρίτο Δρόμο που εφαρμόστηκες στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας ο οποίος επιχείρησε να διατυπώσει θέσεις πέρα ​​από τον νεοφιλελευθερισμό και τον αριστερό συντηρητισμό και να τις συνδέσει με την κοινωνική πρόοδο.
Σε μια τέτοια αξιολογική εξέταση, ωστόσο, θα ήταν γόνιμο να ανιχνευτούν τα λάθη σύλληψης και στρατηγικής, που έγιναν τότε, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα για μια νέα στρατηγική αριστερού συγχρονισμού με την πραγματικότητα.
Εάν κάποιοι μπουν στον κόπο να κάνουν αυτή την δουλειά είναι βέβαιο ότι το συμπέρασμα που θα εκμαιεύσουν θα είναι ότι εκείνη την περίοδο η κεντροαριστερά είχε εγκλωβιστεί σε ένα νεοφιλελεύθερο ειδύλλιο που κάθε άλλο παρά προσιδίαζε στα ιδανικά της.
Αντιθέτως ήταν μια περίοδο αναχρονισμού της κεντροαριστεράς την οποία ωστόσο πρέπει να επεξεργαστεί για να αντλήσει τα όποια θετικά της. Πρέπει να γίνει επομένως σαφές που πάει το ταξίδι. Η αναγκαία αναδιατύπωση μια αριστερής ιδέας της προόδου είναι μια πολύπλοκη και προκλητική επιχείρηση. Χρειάζεται χρόνο για προβληματισμό και συζήτηση.
Στο επίκεντρο μιας αριστερής-προοδευτικής πολιτική δεν πρέπει να σταθεί μόνο η ιδέα της κοινωνικής προόδου. Ο βασικός λόγος για τον οποίο θέλουμε την αλλαγή είναι η βελτίωση της παραγωγής και των συνθηκών διαβίωσης για τους ανθρώπους. Είναι απλό και όμως τόσο πολύπλοκο.
Είμαστε ήδη σε όλη την Ευρώπη στη μέση της διαμάχης πάνω από τις απόψεις και τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δεν αρκεί να μιλάμε για «κοινωνική πρόοδο». Πρέπει να είναι σαφές πού να πάει το ταξίδι.
Ένα σημαντικό έργο για την αναδιατύπωση της ιδέας της προόδου, της ισότητας και της ελευθερίας πρέπει να θεωρείται η σύνδεση τη αριστεράς με μι νέα έννοια της ισότητας η οποία θα στηρίζεται στην δημοσιονομική ισορροπία ως συλλογικό αγαθό. Η εξισωτική ιδέα πρέπει να παραμείνει καθολική όμως πάντοτε σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες.
Η πραγματική πρόοδος θα είναι η επίτευξη των ίσων ευκαιριών και ίσων καθηκόντων για όλους, αλλά ανάλογα με τις υποκειμενικές δυνάμεις και τις δυνατότητες. Αυτή είναι η ρίζα του σοσιαλισμού. Ας μην την ξεχνάμε.
http://www.24grammata.com/?p=26283
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://xbet.forumotion.com
 
Η κριτική του αριστερού συντηρητισμού
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Rokavlon.com No2 :: φόρουμ ανοικτό :: Γηράσκω αεί διδασκόμενος. :: Ποολιτική & Οικονομική θεωρία-
Μετάβαση σε: